مونارک

پروانه نیستم

تنها پری جدا شده‌ام از پرنده‌ای

در باد، دربدر

"سید علی میر افضلی"

من محال است به دیدار تو قانع باشم

جمعه, ۳ دی ۱۳۹۵، ۰۹:۱۸ ب.ظ

عمو داشتن حس خوبی دارد و عمو صدا زدن حس خوب تر.

این را بعد از یازده سال فهمیدم.

وقتی عمویم را دیدم دستم در هوا ماند. یک آن شانه هایم فشرده شد.نفسم درنمی آمد.

درتمام سالها یاد ندارم هیچکدام از عموهایم مرا بغل کرده باشند.این شدت از فوران احساسات

دور از رسم و سنت خانوادگی شان بود.بهت من بیشتر شد وقتی "عمو جان" و " عزیزم"و "فدایت شوم"

از دهانش نمی افتاد...

مسخره نیست؟!انگار که یک خانواده جدید پیدا کرده باشم. بعد از یازده سال پسربچه ای برایت لبخند بزند.

 جلو بیاید با لهجه بگوید: "سلام آبجی" و یک بوسه بکارد روی گونه و الفرار و عمویت غش غش بخندد که

این محسن است پسرم.و آن یکی هم معصومه.

عمو داشتن خوب است و عموی ته تغاری خوب تر.این را بعد یازده سال فهمیدم.وقتی دم ماشین به حرف

گرفتمش به تمام حرف های نگفته.عقده شده.بغض شده.یادش رفته بود که فقط 3سال از من بزرگتر است

 و با چشمان گرد شده نگاهم میکرد. هرچه کردم "عمو" توی دهانم نچرخید.

گفتم:"علی تو چقدر خوبی" و خوب تر وقتی از قبل برایم کادو گرفته بود.

بعد از یازده سال...فارغ از تمام دعواهای فامیلی رفتم دیدنشان.بی خیالِ قهر و حرف و حدیث ها و

 به خیال مهر و روشنی دل و جانِ کلام رحمت اللعالمین...صله ی رحم

نظرات  (۱)

عالی
پاسخ:
تشکر

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی